امسال بیست و ششمین سالگرد بزرگداشت دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور به عنوان یک رهبر حقوق مدنی در ایالات متحده است. بیش از هر زمان دیگری، ما به لحظهای نیاز داریم تا در مورد آنچه هنوز باید برای بزرگداشت او از منظر انسانی و حقوق مدنی انجام شود، تأمل کنیم. برای بزرگداشت این روز، تاکیا هیلتون، مدیر مدرسه رالف الیسون از CICS، تأملات خود را در مورد اهمیت این تعطیلات ارائه میدهد و در مورد لزوم ادامه کار دکتر کینگ در زمینه عدالت و برابری برای همه بحث میکند.
صبح روز ۷ ژانویه، یک روز پس از شورش در ساختمان کنگره آمریکا، با کلمات «تعهد وفاداری ایالات متحده» در ذهنم از خواب بیدار شدم. یادم میآید که بارها و بارها به این کلمات فکر میکردم: «یک ملت تحت فرمان خدا، غیرقابل تقسیم، با آزادی و عدالت برای همه». با خودم فکر کردم، فرانسیس بلامی احتمالاً این را با در نظر گرفتن کودکان سیاهپوست و قهوهای ننوشته است. این سرود هنوز هم درست به نظر نمیرسد. به نظر نمیرسد که شهروندان این کشور اصلاً غیرقابل تقسیم بودهاند. به نظر میرسد کشور ما بیش از هر زمان دیگری دچار تفرقه شده است. چرا؟ زیرا آنچه در چند هفته گذشته (و بیش از چهار سال) دیدهایم، نتیجه لفاظیهای تفرقهانگیز چهل و پنجمین فرمانده کل قوا در کشور است. سخنان او صدها «شهروند آمریکایی» را به حمله به ساختمانی سوق داد که باید نفوذناپذیر میبود، نماد و محل ملاقات دموکراسی ما.
به عنوان یک مربی، وقتی به آزادی و عدالت فکر میکنم، به تعاریف رسمی هر اصطلاح جذب میشوم. عدالت چیست؟ مریام وبستر آن را «کیفیت عادل، بیطرف یا منصف بودن» تعریف میکند. آزادی به عنوان «برخورداری مثبت از حقوق و امتیازات مختلف اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی» تعریف میشود. سپس، به جای تصاویر ناامیدکنندهای که هر رسانه خبری قابل تصوری را پر کرده بود، به نکات مثبت آن روز فکر کردم. وقتی «آزادی» و «عدالت» از طریق نتایج انتخابات سنا در ایالت جورجیا خود را نشان دادند، خندیدم.
درست یک روز قبل از شورش، مردم جورجیا آزادیهای خود را در حوزههای رأیگیری اعمال کردند. در نتیجه، کشیش رافائل وارناک، کشیش ارشد کلیسای باپتیست ابنزر، همان کلیسایی که کشیش دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در آن موعظه میکرد، به عنوان اولین سناتور آمریکایی آفریقاییتبار از ایالت جورجیا انتخاب شد. ما راه درازی را پیمودهایم! با دانستن اینکه سفر سخت دکتر کینگ برای حقوق برابر آمریکاییهای آفریقاییتبار با انتخاب کشیش وارناک به واقعیت تبدیل شد، احساس شادی به من دست داد. اما باید کارهای بیشتری انجام شود.
در حالی که ما زندگی و میراث دکتر کینگ را جشن میگیریم، از سهمی که او و بسیاری دیگر برای سیاهپوستان داشتهاند تا بتوانند آزادی و عدالت را تجربه کنند، سپاسگزارم. اگرچه آمریکاییهای آفریقاییتبار گامهای تدریجی در جامعه برداشتهاند، اما ما راه درازی در پیش داریم. به گفته دکتر کینگ، "نه، نه، ما راضی نیستیم و تا زمانی که عدالت مانند آب و عدالت مانند یک نهر خروشان جاری نشود، راضی نخواهیم شد." عدالت "فقط برای ما" نیست و منحصر به جامعه سیاهپوستان و رنگینپوستان نیست. برای همه ماست! مانند دکتر کینگ، من هم این رویا را دارم.
